اندوه مىنمايد ، ملك‌الموت به او مىگويد : يا ولىاللَّه ؛ لاتجزع ؛ اى دوست خدا جزع نكن قسم بر آنكه محمد - صلىاللَّه عليه وآله وسلّم - را مبعوث كرد . من نيكوكارتر و مهربانتر بر تو از پدر مهربانت هستم اگر حاضر بود ، چشم خود را بگشا و نگاه كن . فرمود : ممثل مىشود از براى او رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله وسلّم - و اميرالمؤمنين ، فاطمه ، حسن ، حسين و امامان از ذرّيّهء ايشان - عليهم‌السلام - پس گفته مىشود به او : اينها پيغمبر - صلّى اللَّه عليه و آله وسلّم - و اميرالمؤمنين و فاطمه و حسن و حسين و ائمه - عليهم‌السلام - رفقاى تو هستند . فرمود : پس چشم خود را مىگشايد و نگاه مىكند . پس منادى خداى رب العزه ، روح او را ندا مىدهد : يا ايّتها النفس المطمئنة ؛ اى نفس مطمئن و آرام به سوى محمد و اهل بيت او : ارجعى الى ربك ؛ باز گرد به سوى پروردگارت در حال خوشنودى و رضا به ولايت و پسنديده شدن به ثواب : فادخلى فى عبادى ؛ پس داخل شو در بندگان من يعنى محمد و اهل بيت او - عليهم‌السلام - : وادخلى جنتى ؛ و داخل بهشت من شو . پس چيزى محبوبتر به سوى او از انتزاع و گرفتن روح او به مدارا و ملحق شدن به منادى نيست » . دوّم : طلب امان در روز قيامت از مخاوف و اهوال آن روز . كه آن هم بر حسب آيات مثل آيهء : « لايَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الاكْبَرُ » « 1 »

--> ( 1 ) - سورهء انبياء ، آيهء 103 .